
Książka Rocío Carmona
El año que volví a ser salvajemente humana
Rok, w którym znów stałam się dziko ludzka
Rocío Carmona · Kōan Libros, 2026
Dwanaście miesięcy w laboratorium bioenergetyki Trika, opowiedziane miesiąc po miesiącu przez tę, która je przeżyła.
23 października 2026 · La Central del Raval, Barcelona
Prezentacja
23 października 2026 roku zaprezentowaliśmy książkę w ogrodzie La Central del Raval w Barcelonie. Wieczór otworzyły jej wydawczynie z Kōan, Eva Congil i Fernanda Ares, a Fernanda przeczytała fragment. Potem Rocío i Vicen Montserrat rozmawiali o książce i o roku, który opisuje: o pragnieniu, które kazało jej wrócić, o ciele, które czuje, o pancerzu, o plemieniu, o kobietach z jej rodziny, o spirali. Na koniec głos zabrała publiczność.

Książka
Bywają ciche zawalenia. Po bolesnym i chaotycznym zakończeniu związku, po przeprowadzce, w czasie gdy próbuje odbudować swoje codzienne rytuały, w życiu Rocío zadomawia się uporczywe poczucie emocjonalnego znieczulenia: straciła smak życia. Wszystko wydaje jej się mdłe, szare, takie samo.
Aż pod koniec lata niemal przypadkowe zaproszenie na zajęcia z bioenergetyki w Barcelonie otwiera drzwi, których od dawna szukała, nie wiedząc o tym. Dzieje się tam coś, czego jeszcze nie umie wyjaśnić: pierwszy raz od dawna czuje, że życie znów krąży w niej, jakby ta szklanka świeżej wody odsłoniła przed nią dawne pragnienie.
To dziennik dwunastu miesięcy, które nastąpiły potem. Od września do sierpnia, miesiąc po miesiącu, Rocío opowiada, jak zaczyna wychodzić na powierzchnię wszystko, co tak długo leżało pogrzebane. Ciało przemawia w płaczu, który przychodzi bez zapowiedzi, w oddechu, który się poszerza, w gniewie, który znajduje swoje miejsce, w pragnieniu, które wraca. A także w tym, na co najtrudniej patrzeć: w sposobach, w jakie się porzucała, dostosowywała do innych i ignorowała własne granice.
Bez recept i doskonałych rozwiązań to intymna kronika o żałobie, o ciele i o powolnym odzyskiwaniu zdolności odczuwania. Historia kobiety, która po tym, jak się zagubiła, zaczyna odkrywać inny sposób bycia żywą.
- Autorka
- Rocío Carmona
- Wydawnictwo
- Kōan Libros, 2026
- Format
- 176 stron, miękka oprawa
Prasa, radio i wideo
Co dotąd ukazało się
Od najnowszych do najstarszych.
Onda Cero
«La Rosa de los Vientos», sekcja «La noche oscura» · wywiad na 23 minuty
«W gruncie rzeczy to bardzo proste: wrócić do nas samych».Posłuchaj wywiadu →

Diari de Girona
Wywiad przeprowadził Albert Soler w «Contracorrent»
«Stałam się człowiekiem, który po prostu funkcjonował».


Cuerpomente
Wywiad przeprowadziła Elisabet Silvestre
«Kiedy zakręcasz zawór bólu, zakręcasz też zawór przyjemności. Nie możesz wybrać, że przestaniesz czuć tylko jeden rodzaj rzeczy».Przeczytaj wywiad →


YouTube
Premiera prezentacji i transmisja na żywo z Rocío
Cała prezentacja, pokazana premierowo na kanale, z Rocío na żywo na czacie.
Zobacz premierę →
Revista Tú Mismo
Wywiad wideo, 44 minuty, na ich kanale na YouTubie
Jak wyjść ze znieczulenia emocjonalnego i znów stać się własnym domem.
Zobacz wywiad →5 lis · fragment na Instagramie: «Czy prawdziwa transformacja jest drogą wyłącznie indywidualną, czy nie?» Zobacz rolkę →

La Central del Raval
Prezentacja książki w Barcelonie
Rocío, Vicen i wydawczynie z Kōan w ogrodzie księgarni. To wideo powyżej.
Zobacz prezentację ↑
Qué Leer
Okładka i wywiad
«Ciało też ma swoją historię».
Rocío opowiada, jak trafiła na swoją pierwszą sesję w Trika, dość sceptyczna i zmęczona szukaniem odpowiedzi, i jak wyszła na ulicę, czując powiew na skórze, «jakby ktoś znów podłączył mnie do prądu życia».

Co o niej mówią
«Piękne ćwiczenie szczerości w poszukiwaniu osobistej istoty: delikatna nagość „ja”, które szuka zrozumienia siebie aż po najwyższe odkrycie, kim się jest; aż po przejście od widza do bohatera własnego życia».
«Rocío zrobiła to, co najtrudniejsze: ubrała w słowa — słowa, które się czuje — to, co sądziliśmy, że można tylko przeżyć. Czytając ją, ma się ochotę znów być dziko ludzkimi».
Gdzie upłynął ten rok
Trika
Rok, o którym opowiada książka, upłynął w laboratorium Trika w Barcelonie: w grupie, która spotyka się co tydzień, by pracować z całym organizmem, z perspektywy bioenergetyki i tantry niedualnej. Nie trzeba w nic wierzyć. Wystarczy przyjść i zobaczyć, co się wydarzy.
Ta strona jest częścią Salvajemente humanos, drzwi, którymi wchodzi się do Trika.
